Ehsan Tahmasbi

Joojehaye Paeizi

روز و روزگار برایم جام زهرآلود شده
همه شبهام بیداری روزامم نابود شده
زخم رفتنت تو سینه همچو یک چنگار شده
که بزرگ و بزرگترین درد و آزار شده
چشم به راهت موندم اونقدر تا چشام سیاهی رفت
هرچی داشتیم هرچی کاشتیم مرد و به تباهی رفت
نه توان به پیش رفتن و نه پای برگشتن
نه یه عشقی زیر سقفم و نه مهری به دل بستن
همه دل خوشیم همینه قلم و کاغذ به دستم
هی نوشتن هی سرودن بنویسم که من هستم
مثل جوجه ها تو پاییز موندنت پرسشی بود
که جوابش حتی باورش به سر خواهشی بود
توی این موسم سرسبز پر از بوی بهار
تو ببین دل من و که زرد مونده به یادگار
نه غروری از شکستن و نه قهری به گسستن
نه درودی دم بامداد نه نهالی به خاک رستن
همه دلخوشیم همینه قلم و کاغذ به دستم
هی نوشتن هی سرودن بنویسم که من هستم