Hamidreza Aeen

Havayat Nafas Bud

هوایَت نَفَس بود
حضور تو بَس بود
که دنیا برایم
نبودی قفس بود
بگو غم نماند
به حُزنم کشاند
گلستان به پا کن
که سعدی بخواند
تو میراث عشقی برای جهان
که عشقت مرا داده نام و نشان
ببین می خَرم من غمت را به جان
تویی که رفیقی کنارم بمان
اینجا منم مست و خراب
آنجا نشسته در صَواب
مدهوشِ چشمان تو ام
امشب غزلخوانِ تو ام
هم این و‌ هم آنَت منم
بدان سِزاوارت منم