Naaji

Tocka

از آسمون ستاره میچینه مشت مشت
سرش گرم خورشیدو نمیبینه دزد برد
تاریک شد همه جا با یه بغض پر گفت…
یه چیزایی این تو هست که نمیبینه دکتر
مثل برفی که نمیشینه ذوب شد…
یادش اومد پاهاش جلوی شیرینش سست شد
فرهادی که کوه کند یه تیکه بمب شد
پر شد دینامیت بود نترکید بعض شد
نشست رو گلوم درگیرشم…
بد کز کرد تو سرمای سنگین بهمن
انگار آخرین زخمی جنگم
یه سرباز تو سکوت غمگین سنگر…
گاهی از سیاهی لبریزه قلبم
شاید بگی درست میشه از دید من نه
قفل رو ساعتای رنگین قبلم!
یه دست زیر سر و یه دست زیر فندک…
آتیش میکشم این هم صدای رک رو
که صاف از من کشید به خنده های تپل
درد تو رگای پاره شده…
اینم الان کشید و دید تازه شده دو پوک
آهای سکوت تو شب های من…
دلیل روشن بودن شمع های شهر
خندم تویی تویی اشکای من فقط
ببخش اگه گاهی میخوام تنها بشم
منی که آرزو هام افتاده از سرم…
دارم فحش میخورم از وجدان مسخرم
تیکه پاره تر از این گل های پرپرم
تو کدوم از این گلایی رز لاله نسترن…
صدات از صدای حنجرست
چشمات زیباترین استاد منطقست…
صدام زیر غمت افتاده از نفس…
کسی که منو بفهمه استاد فلسفست