Behyan

Robot

یه تئاتر سمی بود
هنر پیشه تو
قصه پره غصه بود
هیس ببند نیشتو
رقصیدم به ساز تو
قله ی پرواز تو
من بودم ولی چشات
ندید زدم سیکتو
میترکه زهره ت
اگه ببینی چی ساختی ازم
اونی که له له زد
واسه توجهت مرد دیگه
حسو دله پس زد
عقله واسش دست زد
یاد گرفتم نبودتو
ولی هر شب مستم
چشامو بستم دیگه روت
نفسم میره
ریه هام پره دود و چرکو
انگا دستام بستس گیره
نفسم میره
ای نفسم میره
دو دو میزنه چشام
نفسم میره
نمونده واسم جز یه راه
میخوام امشبو بندازم پشت هم هی ترا
گفتمت بگیر به چپ همه هیترارو
رفتیو نفهمیدم سر چی چرا
بگو سرچی چرا منو دادی بگا
مگه میشه ندونی تو چرا شکستن شیشه ها
هر لحظه تو مغزم سلولا میمیرن
نیستی ببینی تو باغچه خشکیده همه ریشه ها
دیگه فرقی نداره کجام یا که پس معرکس کلام
بی حس مثه یه رباط دوتا باطری قلمی جا شُشامه
اصن یه سوال میزنه نبضمون تا کجا
یه رول پیچ نشده لا گلام
تو تناقضه عمل با شعار
میترکه زهره ت
اگه ببینی چی ساختی ازم
اونی که له له زد
واسه توجهت مرد دیگه
حسو دله پس زد
عقله واسش دست زد
یاد گرفتم نبودتو
ولی هر شب مستم
چشامو بستم دیگه روت
نفسم میره
ریه هام پره دود و چرکو
انگا دستام بستس گیره
نفسم میره
ای نفسم میره
دو دو میزنه چشام
نفسم میره