Nima Shahbazi

Qotbe Nafas

از فراز رشته کوه دردام
داد زدم تا بت ببرسه حرفام
تو تو عمق اقیانوس خوابی
منم اونی که رو موج بی تابی
شب سیاه و سیاه تر میشد
غم ها میکرد دیده تر میشد
طعم تلخ بوی ترش وهماز جیغ باد
شهر کر میشد
شیطون توی آیینه بزک میکرد و
فلک ستاره هاشو کرده بود الک
لخت شده بود مثل زمین پیر و غمین
رو درختا خاک نشسته سنگ فر شا از راه خسته
صندلیا بازنشسته گوشه ی میدون دار بسته
میهراسیدن میخرامیدن مرد و زن پیر و جوون
میتراشیدن استخوناشون تا بیازن تیرو کمون
زرد مثل قطب نفس گرم مثل هرم هوس
زنجیری و آزاد ولی آزادا کنج قفس
زرد مثل قطب نفس گرم مثل هرم هوس
زنجیری و آزاد ولی آزادا کنج قفس
از فراز رشته کوه دردام
داد زدم تا بت ببرسه حرفام
تو تو عمق اقیانوس خوابی
منم اونی که رو موج بی تابی
حال دور گذشته نزدیک آینده مبهم
هفت تا خان خشک و خشن با پابندای محکم
بغض و درد خشم و کینه غم وهم ترس رشک درد تو سینه
ترک خاک وریشه کردن فهمیدیم خانه هشتم اینه
درد از فقر فرهنگه فکر جنگ فعل جنگه
درد از فقر فرهنگه فکر جنگ فعل جنگه
درد از فقر فرهنگه فکر جنگ فعل جنگه
درد از فقر فرهنگه فکر جنگ فعل جنگه
جنگ شده بود جنگ شده بود
پیرهن زمین سرخ رنگ شده بود
آره جنگ شده بود جنگ شده بود
مرگ واسه بقا دلتنگ شده بود
جنگ شده بود جنگ شده بود
پیرهن زمین سرخ رنگ شده بود
آره جنگ شده بود جنگ شده بود
مرگ واسه بقا دلتنگ شده بود
هرگز از مرگ نهراسیده ام
اگر چه دستانش از ابتذال شکننده تر بود
هراس من باری همه از مردن در سرزمینیست
که مزد گورکن از آزادی آدمی افزون تر باشد