Farzad Fattahi

Golbagh

اینجا ده ماست آخر دنیا
دورش دیواره دیواره حاشا
قلعه ارباب هرشب چراغون
فرشش پوست ماست شمعاش استخون
مرده ها بیرون زنده ها تو گور
ساطورا مضراب سینه ها سنتور
از فرط عزا کفن پیرهنیم
تو عروسی هم زنجیر میزنیم
خورد تو حوض غسل تیله خورشید
شتک کرد به ده بارون اسید
ایل خان مثل بچه ی آدم
بی تن می کشد تا دیگه ماتم
هر طرف در ری خونت میریزه
چهارطرف ده باغ چنگیزه
در باغ قفله کلیدا تیزی
میبرن دست ندزدی چیزی
تو ده ماه وطن کرده
ایل خرافه پرست
چهل ساله میخندیم میگیم
نمازشون شکسته است
هرجا بوی نذری اومد
گله‌مون اونجا صف بست
خود مارو قربانی کرد
چوپون ساطور به دست
هر ایلی رد شه تو مسیر شیر
باخته و برده باز اسیر شی
وایسن کی بیاد منجی من شه
کی دیده مرده از جا بلند شه
چرا از قفس میله نکندیدم
که دور میله ش دخیل نبندیم
اون گله ای که شعبونش گرگه
معلومه میگه خدا بزرگه
کاش پر شه از عشق مغز هر مداد
عطر آزادی از کاغذ درآد
ده کوره رو کاش چراغش کنیم
هر آواری و یه طاقش کنیم
کاش این بیقوله یه گلباغ بشه
به شب یه خوشه ماه سنجاق بشه
وا شه گیسوی لیلایی بید
از قلب مجنون سر بره خورشید
دود گرفته رو گنبد کبود
زهر میباره رو ده خواب آلود
دنیارو آب برد دست کی بالاست
تاب تاب خمیر نون تو خون ماست
تو ده ماه وطن کرده
ایل خرافه پرست
چهل ساله میخندیم میگیم
نمازشون شکسته است
هرجا بوی نذری اومد
گله مون اونجا صف بست
خود مارو قربانی کرد
چوپون ساطور به دست