Maha

Khatere Bazi

یکی بود یکی نبود زیر گنبد کبود
روبه روی بچه ها قصه گو نشسته بود
قصه گو قصه میگفت از کتاب قصه ها
قصه های پر نشاط قصه های آشنا
قصه ی باغ بزرگ قصه ی گل قشنگ
قصه ی شیر و پلنگ قصه ی موش زرنگ
آقای حکایتی اسم قصه گوی ماست
زیر گنبد کبود شهر خوب قصه هاست
یه قصه ی دارم بچه ها از غزل غم و شادیا
این دخترِ کوچیک؛ افسوس تنها بود، با عروسکها
نه یه ستاره؛ توو آسمون نه یه رنگ، از این رنگین کمون
نه یه دوستی داشت؛ که باشه همبازی و همزبون
با رنگِ مداداش از توی نقاشیهاش
اومد مثلِ جادو، یه دانیِ کوچولو!
دیری نپایید؛ این شادی
مریض حال شد، غزل جون
رفت به سفر… رفت از این شهر
مونده این دانی حیرون
باز باران با ترانه
با گهرهای فراوان
می خورد بر بام خانه
کنار خونه ی ما همیشه سبزه زاره
دشتاش پر از بوی گل اینجا همش بهاره
مادر من مادر من
تو یاری و یاور من
مادر چه مهربونه درد منومیدونه
بی عذر و بی بهونه قصه برام میخونه
خونه خاله کدوم وره
از این وره و از اون وره
بارون نم نم میباره
آروم و کم کم میباره
غصه نخور گلدونه جون چشات باشه به آسمون
کنار میره ابر سیاه پیدا میشه صورت ماه
سرما میره بهار میاد کمبوزه با خیار میاد
قدو قوارمو نبین لباس پارمو نبین
سرم بلنده تو سرا آبرو دارم همه جا
نترس نترس نترس بچه جون
برو برو بازم به میدون
امید نذار بمیره غم جای اونو بگیره
بخند بخند بخند دوباره
هرکار یه راه یه راهی داره
آقای راننده یالا بزن تو دند ه
برو به سمت تهرون میخوام برم تلویزیون
من میشم همکار مجری همدم و همکار مجری
میگیم و میخند یم و سادیم و سرخوش
دیگه تنها نیستیم گل میدیدم به دست هم با دلهای خوش
ستاره بود بالا شکوفه بود پایین
قصه ی ما تموم شدقصه ی ما بود همین
پایین اومدیم آب بود رفتیم بالا آسمون
تا قصه های دیگه خدا نگهدارتون