Hesam Sajadi

Majoone Bi Leila

در اسمان عشق من
نوری نمیتابد چرا
یک شب ز رنج زندگی
چشمم نمیخوابد چرا
من تک درخت صحرایه دردم
بی برگ و بار افتادم
بر چشم تنگ دنیا دریغم
بی اعتبار افتادم
بر سایه مرگ هرگز نخفته
یک رهگذر خسته ای
چون قطره اشکی گویی ز چشم
این روزگار افتاده ام
شمعی که بی پروانه شد
باید که خود تنها بسوزد
مجنون دشت بی کسی
باید که بی لیلا بسوزد
دل را اگر عشقی رسد
باید که با مهنت بسازد
خرمن که در اتش فتد
باید که بی پروا بسوزد
ان شمع بی پروا منم من
مجنون بی لیلا منم من
طوفان عشقی سر کشم
ان خرمن اتش گرفته
در گوشه ی صحرا منم من
دودی ندارد اتشم
شمعی که بی پروانه شد
باید که خود تنها بسوزد
مجنون دشت بی کسی
باید که بی لیلا بسوزد
دل را اگر عشقی رسد
باید که با مهنت بسازد
خرمن که در اتش فتد
باید که بی پروا بسوزد