Ramin Naseri

Iran

خاکت مث سجاده می مونه
با هر قدم سمت خدا می رم
از فصل آغوش تو هر لحظه
عطر دعای خیر می گیرم
زخم صبوری رو تنت کم نیست
روحم به این زخما چه وابسته است
تاریخ تو از درد لبریزه
اما پر از سطرای برجسته است
جغرافیای پر غرور من
ایرانــــــم
اسمت شبو بی آبرو کرده
به تو می بالم
تا ریشه هام تو خاک تو هستن
آزادگی رو می شه پیدا کرد
کافیه تنها پای تو ایستاد
کافیه از عشقت تمنا کرد
من با حروف اسم تو عشقو
سر مشق دنیای خودم کردم
هر دره ای هم سد راهم شه
باز از مسیرت بر نمی گردم