Farzad Vaghar

Gomshode

دورمو گرفته این شهر شلوغ
گوشه من زخمیه از صدای بوق
گمشدم میون برج های بلند
آخ که تکراریه روزهای چرند
خستم از استرس های بی حساب
خستم از حرف زدن های توی خواب
شکل آدمای افسرده شدم
دوست دارم برم تو خلوت خودم
تا منه گمشدمو پیدا کنم
حالمو دوباره رو به راه کنم
به تمومه بدی های زندگی
بتونم جور دیگه نگاه کنم
دوست دارم برم تو جنگل های سکوت
بشینم زیر درختای بلوط
یا برم کنار دریای جنوب
خیره شم به آسمون وقت غروب
جایی که تیک تیک ساعت نباشه
زندگی فقط یه عادت نباشه
نه کسی باشه که حرفی بزنه
نه صدایی که سکوت رو بشکنه