Atashpa

Khastam

خسته شدم از قوی بودن
از اینکه ۲۴‌ی رو فاز غم مودم
از اینکه الکی جواب چطوریو خوبم
بگم و نگم چه حال آشوبیه تو من
خستم از این شهر و آدما
از این زندگی معلق روی هوا
از فکر و خیال زیاد تو سکوت شبا
از خونه ای که انگار نیست بهش چراغی روا
یه جوری خستم که نگو و نپرس
دیگه نه خنده جوابه نه خواب و نه قرص
میزنم آتیش زیر سیگار و تو فکر میرم
و ورق میزنم خاطره هارو با بغض
اصلا چی شد یهویی
یه دل خوش میخوام پس دنیا میخوره چه گهی
خسته ایم همه هرکی به یه نوعی
با پای شکسته دنبال رویاها میدوییم
یه جوری خستم که نگم برات
قراره چجوری از تنم دراد نمیدونم
قدم به خدا قد نداد فقط زدم داد که ببینه دیگه نمیتونم
یجوری خستم که نگم برات
دلم میخواد خدا بزاره سر رو شونم
بگم صدامو داری بگه جونم
بگم با سیلی سرخم ولی از تو داغونم
تو سینه‌م کلی حرف نگفته
که تبدیل شده به خس‌خس و سرفه
دلم به هیشکی که نه، به خودم قرصه
که دووم بیارم تو این زندگیِ کسشر
پررو پررو لاتی راه میرم
عادتم شده پاره کنم روزی چهارتا پیرهن
هرلحظه از زندگی یه درس یاد میگیرم
زمین میخورم پامیشم و باز راهمو میرم
به خودم تکیه دادم
همیشه بالا بوده سرم جلو عالم و آدم
مسیر درستو یاد گرفتم، یادم ندادن
وجدانم راحته، همیشه به همه حال دادم
کسی بهم نگفت خرت به چند
خودمو تک دیدم با زندگی تو جنگ تن به تن
زخم خوردم ترسیدم درومد دادم
ولی هربار با انگیزه تر ادامه دادم
اما خسته‌م یه جوری
که گاهی خودم به خودم میگم مگه مجبوری
دنیا همینه یه روز به کامه یه روزم زوری
یه وقتا پی تاریکی یه وقتا پی نوری
گاهی تقدیرت میشه فقط دوری
نداره تمومی انگار این خستگی
با یه جسم کوفته یه روح پر شکستگی
فهمیدم رسیدن داره به خیلی چیزا بستگی
هرچی به دست بیاری باید یه چیزی از دست بدی
طبیعت زندگی همینه
جا زدن، امید، بریدن، دلبستگی
برنده اونیه که پر از عشقه دلش
دوست دارم میشنوه میره از تنش خستگی
یه جوری خستم که دارم
روزامو یکی یکی فقط پشت سر میزارم
سرم رو شونت، سر بزار رو شونه‌م
تو به من بگو من به تو بگم دوست دارم