Keyvan Hatami & Amir Hiraad

Tasian

ﭼﻘﺪ دﻟﻢ ﺗﻨﮕﺘﻪ اﺻﻦ ﻧﻤﻴﮕﺬره ﻧﺎﻣﻮﺳﺎ
ﺑﺮﮔﺮد ﻣﻪ ﻟﻨﮕﺪم
ﭼﺮا زﻧﮓ ﻣﻴﺰﻧﻢ ﺧﻄﺎت ﺧﺎﻣﻮﺷﻦ
ﻣﻪ ﺑﻌﺪ ﻧﺒﻮد ﺗﻮ ﺳﺮدرﮔﻤﻢ
ﻏﺮق اﻟﻜﻢ ﮔﻴﺮ ﻣﻴﺪم ﺧﻮدم ﺧﺴﺘﻢ
از ﻫﻤﻪ ی آدﻣﺎ ﺣﺘﻰ رﻓﻴﻘﺎم ﻛﻪ ﻫﺴﺘﻦ دورم
ﺗﻮ ای راﺑﻄﻪ دﻳﻨﻢ در آﻣﺪ
ﭘﺎی ﺑﭽﻪ ﺑﺎزﻳﺎت ﭘﻴﺮم در آﻣﺪ
ﻣﻪ ﻛﻪ اﻟﻜﻰ ﮔﻴﺮ ﻧﺪادم ﺑﻬﺖ
ﺗﻮ ﺧﺘﻤﺶ ﻛﺮدی ﺳﺮت ﺳﻠﺎﻣﺖ
ﺷﮏ ﻛﺮدی ﺑﻪ ذاﺗﻢ وﻟﻰ اﺷﺘﺒﺎﻫﻪ
او دل ﺳﻨﮕﻴﻨﺖ اﻧﻘﺪر ﻏﺮق ﮔﻨﺎﻫﻪ
راه راﺳﺘﻢ اﻧﺘﺨﺎب ﻛﺮده ﺑﻮدم
ﺗﻮ ﭘﻴﭽﻴﺎﻧﺪﻳﻢ و اﻧﺪاﺧﺘﻴﻢ ﺗﻮ ﺑﻰ راﻫﻪ
ﻛﺎش از اول ﻣﻴﺪاﻧﺴﺘﻢ اﻳﻦ راﺑﻄﻪ ﺗﻬﺶ ﭼﻴﻪ
ﻓﻬﻤﻴﺪه ﺑﻮدم ﺟﻨﮓ و ﻣﺮاﻓﻪ ﺑﻴﻨﻤﺎن آﺧﺮش ﺟﺪاﻳﻪ
ﻳﻜﻴﻤﻮن ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻴﺴﺎﺧﺘﻴﻢ ﺗﺎ ﺗﻤﺎم ﺷﻪ
ﻳﻜﻴﻤﺎن ﺑﺎﻳﺪ ﻛﻮﺗﺎه ﻣﻴﺎﻣﺪﻳﻢ ﺗﺎ از ﻫﻢ ﻧﭙﺎﺷﻴﻢ
ﻗﺸﻨﮕﻴﺶ ﺑﻪ ای ﺑﻮد ﻛﻪ ﺣﺴﻮدا ﺑﺴﻮزن
ﻛﺎﻓﻰ ﺑﻮد ﺗﻮ ﻧﺦ ﺑﺪی ﻟﺒﺎﺷﺎﻧﻪ ﺑﺪوزم
ﭼﺮخ روزﮔﺎر ﺑﻪ ﻛﺎﻣﻢ ﻧﭽﺮﺧﻴﺪ ای ﺑﺎر
ﺗﺮﻣﺰم ﺑﺮﻳﺪه ﺷﺪ ﺻﺎف زدم ﺗﻮ دﻳﻮار
رﻓﻴﻘﻰ ﺑﺮام ﻧﻤﺎﻧﺪ ﺟﺰ اﻟﻜﻞ و ﺳﻴﮕﺎر
ﺷﻮاﻧﻪ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﻗﻠﺒﻢ ﺧﺎوه ﻣﻐﺰم ﺑﻴﺪار
دل ﻛﻨﺪی ازم ﺑﺮای ﻫﻤﻴﺸﻪ
اﻟﺘﻤﺎس ﻛﺮدم ﺑﻤﺎن ﮔﻔﺘﻰ رو اﻋﺼﺎﺑﻢ ﻧﺮو ﻧﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﺷﻪ ﺗﻮ ﺧﻮﺑﻰ ﻣﻪ آدم ﺑﺪم
ﻣﻴﺮم رو اﻋﺼﺎﺑﺖ ﻧﺮم
اﮔﻪ دﻟﻢ ﻫﻮاﺗﻪ ﻛﻨﻪ ﺑﻴﺎم ﺳﻤﺘﺖ از ﺳﮓ ﻛﻤﺘﺮم
ﻓﻜﺮ ﻧﺒﻮدت دارم زده
ﻣﺎﻧﺪم ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ اﻟﻜﻠﺎ
ﻛﻞ وﺟﻮدم ﻏﻤﻪ
ﻫﻮای ﺷﺐ ﺳﻨﮕﻴﻨﻪ
رﻳﻪ ﻫﺎم ﺳﻴﺎه
ﭼﻘﺪر اﻟﺘﻤﺎس ﻛﺮدم ﺑﻬﺖ ﺑﻴﺎ