Farhad Zavvar

Ghando Asal

چه دلبرانه ، آمدی سوی من ای نگارم
افتاده به جانم ، آتش عشق تو ای دار و ندارم
شیرین تر از قند و عسل طعم لبانت
برده دل از من دو ابروی کمانت
من مستم و دیوانه ی چشمان سیاهت
دریا شوی من میشوم غرق نگاهت
من به قربان
آن دو چشمان فریبانه ی تو
چال رو گونه او جلوه ی جانانه ی تو
مثل یک شمعی و منم پروانه ی تو
من در طلب
آن لبای عسل گونه ی تو
من مست و خراب در میخونه ی تو
آرامش قلب من شده شونه ی تو
ای من به فدای قد و گیسوی کمندت
صد قافله صف بسته ز حالات لوندت
اصلا نرود خواب به چشمان من امشب
از فکر تو او سرخی لبهای چو قندت